jun 192017
 

Er is een nieuw fenomeen in overlijdingsland. Tenminste voor mij dan.
Ik heb de afgelopen drie maanden vier begrafenissen/crematies
meegemaakt, maar naast het verdriet is er nog iets opgevallen.
De selfie en/of fotoreportage. Ik maak echt geen geintje.

Ik mag misschien een oude zak zijn, niet met mijn tijd meegaan,
maar ik vind het toch vreemd om mensen al dan niet glimlachend
op de foto te gaan met de kist, liefst nog met een lijstje in de hand.

Een redelijk nieuwe trend voor mij is dat mensen wat op de kist
mogen schrijven, om de overledene wat mee te geven naar het
hiernamaals. Daar kan ik me nog wel in vinden. Je kunt het verdriet,
de persoonlijke boodschap zo mooi kwijt.

Bij de laatste begrafenis werd zelfs gevraagd of ik iets aan de kant
kon gaan tijdens het laten zakken van de kist, want er werd een
fotoreeks vastgelegd als aandenken. Ik vroeg nog of dat een
aandenken was voor de overledene, want ik dacht dan moet je
snel zijn met ontwikkelen, want het zand gaat er zo overheen.
Maar nee, er zou een heus fotoboek gemaakt worden van de dag.

Ik zie de mensen dan ook jaren later nog aan tafel zitten.
Bakje koffie erbij, plakje cake en dan het boek doornemen.
Weet je nog. Samen de herinneringen doornemen van die laatste dag.
Ik hoop dat ze mij er niet voor uitnodigen.

Love As Always
Di Mario