mei 102019
 

Elke keer als ik naar mijn werk fiets, dan kom ik er langs.
Het Hooge Riet, een gebouw van voormalig Psychiatrisch Ziekenhuis
Veldwijk. Een gebouw wat statig is, ik kijk er altijd nog steeds naar.

Ik schijn er ooit geweest te zijn, onderzoek naar hoofdpijn,
wat ik vroeger zo’n beetje elke dag wel had. Maar men kon niets
vinden. Aan de ene kant gelukkig, maar het duurde nog jaren voordat
ik daar vanaf was, maar dat is een ander verhaal.

Het gebouw is sanatorium geweest, onderzoekscentrum en asielzoekers-
centrum voor minderjarige alleenstaanden. Maar nu zijn er plannen om er
huizen te bouwen. Wat ik begreep is dat waarschijnlijk de voorste
vleugel te behouden zoals het nu is. Qua buitenkant dan. Ik zal het
in de gaten houden voor jullie. Als je op de foto klikt krijg je een
luchtfoto te zien van het hele pand, groter dan ik dacht zelfs.
(rechts op de foto het kasteeltje waar ik eerder over logde. )

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

mei 032019
 

 Banket bakkerij Van Bentum, de beste uit mijn jeugd,
voor mijn gevoel niet te betalen, maar daar zullen we het maar
het over hebben. Het was zo lekker dat je er gerust voor wilde
sparen om daar vandaan te trakteren. Niet te bevatten voor
de jeugd van tegenwoordig dat je moet sparen voor dingen.

Daarom vertel ik Yaron en Shirel er over en hebben ze
natuurlijk een eigen spaarpot voor als ze speelgoed willen hebben.
Sparen en geld verdienen. het is soms mooi om te zien hoe
ze kunnen rekenen met geld.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

apr 192019
 

Vandaag een foto van Shirel met Safta, drie jaar geleden.

Safta leert Shirel hier de rituelen voor de Shabbat
Een belangrijke dag voor de Joodse mensen

Helaas is Safta er niet meer bij, maar in gedacht altijd wel

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Mooi vond ik het altijd hoe Safta kon genieten van Shirel en Yaron,
Soms keek ze uren via de webcam hoe ze
in de huiskamer aan het spelen waren.

Twee jaar geleden waren we bij de Bidmuur,
Yaron zijn worden bezorgden mij een brok in mijn keel
Hij was altijd close met Safta.
Hij zegt ook nog regelmatig dat hij haar mist.

Ik heb God gevraagd of hij extra goed voor Safta wil zorgen.
En elke dag wil knuffelen. omdat ik het nu niet kan.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

apr 122019
 

Om de hoek van de straat, daar bevond zich vroeger Firma De Bruin.
Ze hadden shovels en vrachtwagens en het was er altijd druk.

Als klein jongetje zat ik vaak te kijken hoe op dat kleine oppervlakte
de vrachtwagens, maar zeker ook de shovel heen en weer reden.

Toen kon dat nog gewoon in een woonwijk.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

apr 052019
 

Ik heb al vaker geschreven over het Ziekenhuis Salem
Salem is trouwens een oude naam van Jerusalem.
Grappig dat Joodse namen mijn hele leven toch beheersen.

Maar het ziekenhuis, dat had ponsplaatjes, Die moest je regelmatig
laten namaken en aangezien ik vaak ik het ziekenhuis kwam,
had ik een hele verzameling van die kaartjes.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

apr 012019
 

Vijf jaar geleden gooide Dinnetje mijn laatste shaggie weg.
Ze had niet in de gaten dat het mijn laatste zou zijn voordat
ik zou stoppen, het pakje was zo goed als leeg.

Gelukkig is het nooit een 1 april grap geweest
en ben ik blij dat ik van die rotzooi vanaf ben.

Love As Always
Di Mario

mrt 222019
 

Op 20 november 1993 kwam er een nieuwe speler bij Feyenoord in het veld.
Het debuut van Henrik Larsson, een speler die ik vaak zag op tv en de Kuip.
Toen ik jong was, kwam ik vaak en graag in de kuip en je hebt spelers die
is extra’s voor je kunnen betekenen. Henke was zo’n speler, altijd
beschaafd, en altijd hard werken. Hij had liet soms zulke mooie dingen
zien, dat je de mindere voor lief nam. En doordat hij zo’n belangrijke
plaats nam in mijn vroegere voetbal beleving, heb ik dit doorgeven.

Nu hier aan jullie, maar natuurlijk allang aan Shirel en Yaron.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

mrt 152019
 

Station Ermelo, waar ik vaak ben opgestapt om weg naar, ja waar niet heen.
Avonden heb ik er nog gezeten om vriendin naar de trein te brengen rond
zeven uur, uiteindelijk had ze meestal de laatste trein.

Op iniatief van Chevallier kreeg Ermelo een station.
Het koste hem aan grond, die hij kosteloos aan de spoorweg directie afstond
ruim Fl. 10.000, terwijl hij zich tevens verbond om indien het station
jaarlijks niet een bepaalde som opbracht alsdan het ontbrekende te betalen.

Ik ben hem nog steeds dankbaar.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario