jul 202017
 

De Bieb aan t abdij in 1978.

Hier kwam ik graag, het pand bestaat niet meer, er staan nu huizen,
maar de bieb, ik heb er uren rondgezworven op zoek naar een boek
die ik leuk vond en nog niet had gehad. Uren heb ik daar en thuis
gelezen, soms tot wanhoop van mijn moeder, die vond toch echt
dat als het 25 graden was dat ik buiten moest spelen. (En niet lezen)

Toen was geluk heel gewoon

Love As alwyas
Di Mario

  3 Responses to “Toen was geluk heel gewoon”

  1. Mooi zo’n herinnering! Lezen is en blijft heerlijk.. heb net weer een boek uit sinds maanden, maar ben alweer aan de volgende begonnen!

  2. Lezen deed ik vroeger ook veel. Uren en uren en als het kon met een kleine zaklamp in bed ook nog…

  3. Dit… is zo, zo, echt meer dan herkenbaar toen ik kind was, hetzelfde hier, whahahaha in weekenden leefde ik in de bieb, mijn ouders sliepen toch uit, en ik zette de wekker zodat ik nog voor opening op de zaterdag al stond te wachten, om dan tot sluitingstijd rond te dwalen, aan tafels te zitten, te lezen, studeren op mijn manier ook nog, die leer boekjes, hele dunne, weet niet meer hoe die heetten, maar daar werkte ik veel werkstukken mee uit ook in de bieb, en dan in de zesde klas lagere school.

    Ook ik werd vaak naar buiten geschopt, als ik bij mijn opa en oma was, omdat ik altijd aan tafel zat, of te lezen, of te kleuren, of een andere hobby, later schilderen op nummer, maar dan moest ik echt naar buiten van hen, hahahaha vond ik nooit leuk, voelde mij altijd verloren ook al kon ik fietsen, had ik prachtige natuur om mij heen, maar ja, een digitale camera had zeker geholpen in die tijd, die toen nog niet bestonden 😉

    X

Sorry, the comment form is closed at this time.