dec 072018
 

 Rechts mijn Lagere school, “De Wegwijzer” ik heb er goede herinneringen aan.
De Immanuelkerk daarachter. Vaak geweest, nooit echt naar mijn zin gehad.
Ik weet nog dat ik intern woonde op het Astmacentrum en dat ik elke zondag
naar de kerk moest. En ik moest natuurlijk niet alleen opletten van de leiding,
maar ook van de organist, want dat was mijn leraar van de lagere school.
En als ik tijdens de dienst niet mijn best deed, dan kreeg ik op maandag
steenvast de beurt om het weekversje uit mijn hoofd op te zeggen.
(die ik natuurlijk weer niet had geleerd. ;-))

Immanuël is Hebreeuws voor God is met ons.
20 jaar nadat ik voor het laatst in deze kerk ben geweest,
kom ik de naam Immanuël weer tegen. Mijn zwager heet namelijk zo.

Toen was geluk heel gewoon

*Klikfoto*

Love As always
Di Mario

  5 Responses to “Toen was geluk heel gewoon”

  1. Ja, straffen is altijd jammer, een nare herinnering, beter is het om goed gedrag te belonen.

  2. Wel een heel mooie historische foto.
    Ja, en dat weekversje wilde je toch liever niet opzeggen. Hans

    Ot. De verzoekjes zijn gedraaid in de show.
    Nog veel plezier tijdens het Chanoeka feest.
    Het programma is beluisteren op de pagina “Bank’s Radio”

  3. straffen is nooit goed, zo breng je kinderen niets goed bij, maar leraars toen en nu….
    Ik was altijd bang toen ik jong was om iets verkeerd te doen, dus ik deed alles goed, nu ben ik gelukkig veranderd en doe wat ik graag doe
    Ik wens je een fijn weekend en hier is een @->– voor jou.

  4. Je wist in elk geval waar je aan toe was als je niet luisterde, hahahaha 😉

    X

  5. Deze foto ziet nog mooi uit. School naast kerk zie je niet vaak. Straffen is altijd wel jammer. Niks doet goed. Leraal kunnen ook wel van. Fijn weekend.

Sorry, the comment form is closed at this time.